هر شب حس می کنم که مرده ام

هر شب

قبر را احساس می کنم و وحشتش را

آسمانم سنگ است و خوابگاهم خاک

ملحفه ام کتانی سفید رنگی است

و تنها دلگرمی ام یک جلد قرآن

هر شب حس می کنم که مرده ام

هر شب

صدای پای حشرات را احساس می کنم

که می آیند به سراغ شکار جدیدشان

می شنوم صدای جویده شدن پوست و گوشتم را

وحشتی که تمامی ندارد

هرشب که به سقف خیره نگاه می کنم

حس می کنم که پایین می آید و پایین تر

تخت خوابم تنگ می شود و تنگ تر

و من در حصاری از سنگ و خاک محبوس می شوم

هر شب حس می کنم که مرده ام

هر شب

نوری نیست

صدایی نیست

همه جا تاریک است

و من در تنهایی غرق می شوم

و تنها دلگرمی ام را در دست می فشارم

گل من ای گل من

تو گل خوشبویی

گل من ای گل من

توضریح خونی

گل من طاقت بیار

سر میاد روزای سخت

گل من طاقت بیار

می شکنه سرما و برف

گل من ای نازنین

می رسه موسم یار

گل من ای نازنین

می رسه فصل بهار

گلکم غصه نخور

عمر غصه سر می آد

گلکم گریه نکن

سر زخما هم میاد

گل من خوب می دونم

که وجودت شده خشم

گل من طاقت بیار

میدونم دوری و زخم

گلکم بارون می آد

سبز می شه دشت و دمن

ی روزی خورشید ناب

می تابه رو گل من

گل من طاقت بیار

می دونم سخته برات

گلکم نگاه من

گره خورده با نگات

اشک تو اشک شده توی چشام

گل من غصه نخور

عمر غصه سر میاد

سر زخما م میاد

می رسه فصل بهار

می رسه موسم یار

منتظر آمدنت بودم، به وعده آنها که گفنتد می آیی

  ولی آن روز هر گز نیامد

عبورت از درهای آهنین ...

  لحظه ای که به جای اشک شوق

با خون سرخ و بغض گره خورده تمام شد

  تنها چیزی که ار تو دیدم

مجسمه ای بود پیچیده در سپیدی ناب 

هنوز فراموش نشده اند

دردناک ترین روزهای عمر من

  هر گز فراموش نمی کنم بار آخر را

تو بودی و تو  

سنگین

 مانند همیشه پا بر جا

هنوز از استشمام عطر تو سیر نشده ام 

تو را در آغوش کشیدم

بدون آنکه بدانم بار آخر است

و دیگر انتظار من معنایی نخواهد داشت

  تو را هر گز به ما ندادند

و من هنوز سیاهپوشان در انتظار آمدنت نشسته ام 

جای خالیت پر شدنی نیست

باورش هم سخت است

که آن خنده های شیرین

خلاصه شدند در مجسمه ای سرد

پیچیده در سپیدی ناب  ...... 

دیوار های بلند و سیاه

آزادی را از من می دزدند

حتی نسیم می ترسد از بلندیشان

در احاطه سیم های خار دار آهنین

هر لحظه را جا می گذارم و می روم

دستان سرد مرگ را

حس می کنم که می پیچند به دور حنجره ام

تا بگیرند صدای مرا

حتی ساعتی دیگر را به انتظار نشسته ام

که چه خواهد شد در این خرابه شوم

حتی لحظه ای

اینجا ته دنیاست

میله های سرد

گرمی خورشید را خط انداخته اند

و سبزی پیچک های افسون شده در حصار میله ها

این خود منم

تنها و آرام

در سکوت آرام رو به روی زندگی

سیل اشک های بی امان

لحظه آخر نزدیک

صورت ها گریان

این منم که می خندم از شوق رهایی

این منم که می خندم به این جهان پوچ

باید خیلی محتاط بود

نباید حتی سر سوزنی را فراموش کرد

ساعتم را و پلاکم را که یادگار روزگار شجاعت من است دادم

بعد مرگم لباسهایم را ببخشید

نوشته هایم را به دخترم بدهید

شاید روزی آن ها را بخواند و بداند پدرش که بود

با خانواده ام مهربان باشید که در راه حق زیستم

ثانیه ها می بلعند،  بی رحمانه زندگی مرا

چه لحظه های خون آشامی

باید محکم بود

بدون لغزش و ضعف

سرت را بالا بگیر و نگاه کن

آن سکو خود آزادی است

دستان مرگ، تنگ تر مرا در آغوش گرفته اند

حس می کنم که میله ها آب می شوند

گرمای خورشید را احساس می کنم از ورای سنگ های شفاف

دیوار ها فرو ریخته اند در عمق سیاهی سرد

و من در فضای بیکران تاب می خورم

اولین اشعه خورشید چه قدر زیباست

آزادی را با آزادگی نفس می کشم

بر طناب بوسه می زنم  و می روم ....

در غمت چشم دلم گریان شده

بغض دل از درد دل ویران شده

از غم دوری ز تو عاصی شدم

بی صدا آغاز بی پایان تنهایی شدم

بغض دل از غصه ها در هم شکست

راز دل در دیدگان من نشست

شادی از این بی وفایی سست شد

غصه هایم در گلویم مشت شد

بی صدایی در صدایم آه گشت

یکصدا آغاز یک فریاد گشت

درد دل آرامش جانم شده

اشک هایم زخمه تارم شده

جان من دیر آمدی این بار هم

دیگر این من نیستم بر جای هم

بر سر خاکم اگر باز آمدی

گل بیار از این دیار بی وفایان کهن

Life is knife

I thought the life is nice

God gave me an advice

Never have faith on life

The beauty can become a knife

I didn’t listen to the words

I was busy with my own works

I closed and opened my eye

I fell in love with a nice guy

He was special and kind
He gave me a different mind

I was feeling matured and proud

He made me fly from the ground

He opened a different sight to me

I sat down and started to see

I didn’t care about anything

But he was seeing around me many thing

He was loving me the way that he should

But all the time the things are not the way that it could

Sky is sometimes sunny and sometimes rainy

We are the people who should adjust with it friendly

I could not bear the sudden changes very easy

I could not see my love to be very busy

I wanted him all the time for me

But he wanted the life to remain forever for me

I felt myself sinking in the life

I started to know the meaning of the knife

My heart was cut with the pain of love

I was not longer a lover dove

I saw how it can become very ugly

I was loving him very madly

But he was not the same as before

He was caring many other things more

His love lost color to me

I fell down on the ground on knee

I felt as if I am sinking in mud

I was not longer a beautiful bud

He picked me up to take care of me

Now he has left me to die out of water and feed

Many things were making my believes

I broke them all to make him release

But never he saw me the way that he should

I wish he could do it and he would

Now I am writing this poem for him

I didn’t want his life to nim

My heart I fell in love with u only for once

I dint give myself any time or chance

Still I don’t have any single complain

I will learn how to remain forever in chain

I will stand on my own words

I will never loose my beautiful worlds

If the life wants to become knife

Then I will become harder than stone

ای دل به شبت صبح دمیده

از آتش گل خزان رمیده

نی نی ز نگاه گل خرابم

از عشق تو مست و بی قرارم

از کوی تو صد گلایه صد ناز

از شوق من آتش دلت باز

دوری نکن ای ساقی بی جام

کز عشق تو پخته می شود خام

گراین دل من خراب و خام است

محتاج تلنگری ز جام است

ای جان من ای سرو گل اندام

با کمند گیسوی تو این دل شده در دام

روی مه خود مبند در قاب

آشفته نکن دلم چو مهتاب

از عشق تو ای نگار جانم

هر شب به سحر ترانه خوانم

از عشق دهم، تو جرعه ای کام

دل سرکش و در دام تو آرام

گر از قدمت غبار خیزم

آن سرمه کنم به چشم خیسم

عشقم به دلت گواهی افتاد

آن شاخه گلی که پایت افتاد

وقتی که صبح باز می کنم چشمامو جای خالیتو حس می کنم

وقتی که چایی تلخ سر صبح و کسی از من نمی خواد

وقتی جای بوسه هات خالی می شن رو گونه هام

می دونم که باز دوباره قسمتم اشک شده

می دونم دوباره صبح سحرام درد شده

می دونم رفتی دوباره سر صبح

دیگه قلبم طاقت دوریتو اصلا نداره

دیگه چشمام عادت ندیدنت رو نداره

دیگه اشکه که برام پر میکنه لحظه های روز و شبو

دیگه بسه هر چی که کشیدم از دنیای رذل

دیگه بسه عشق و تنهایی محض

می دونم که این دفعه تحملم طاق شده

می دونم اومدنت برای من خواب شده

همیشه در انتظار بودنت بودم و روزی اومدی

ولی رفتنت برای قلب من خیلی گرون تموم شده...

می سازم ترانه ای از درد

در خلوت تنهایی صبح

در زلال شبنم پاک چشمانت

می نویسم عشق، می نویسم خون

امروز می دانم که امروز خواهم مرد

آغوش سرد زمین را

با تک تک استخوانهایم حس خواهم کرد

امروز برای من ابدیت خواهد بود

فردا خیلی دور است

کاش می شد زمان را به جلو هل داد

ثانیه های سرسخت انتقام سنگین تر از توان منند

امروز تاریک است

چون تو در کنار من نیستی

حس می کنم قلبم ناگهان خالی شده است

چشمانم در تمام فضای خالی و سنگین اتاق به دنبال تو می گردند

وقت خداحافظی بغض فرو خورده ات را احساس کردم

اشک چشمانت به همراه آن لبخند

تابلویی از تناقض عجیب زندگی

و باران اشک های بی امان ما را شست

کاش همیشه در کنار من می ماندی

امروز خوام مرد

زمین برای من آغوش گشوده است

شنیده ام که مرگ عشاق شهادت است . . .

اگه دستات نباشن رو شونه هام

اگه اشک توی چشماتو نتونم ببینم

اگه روزی برسه که حس کنم نیستی پیشم

اگه چشمامو بدون دیدنت هم بزارم

اگه جای اسم تو تو قلب من خالی بشه

دیگه سنگی روی سنگ بند نمی شه

آسمون دل من تیره می شه صاف نمیشه

بی تو من تنها ترین تنهای این دشت سکوتم

بی تو من آواره ی بی خونه ی راه جنونم

می رم و گم می کنم اسممو توی جاده ها

دیگه هیچ کس نمی تونه برسه به گرد پام

می رم و خاطره ها رو می برم تا قلب عشق

می رم و جای پاهام و می زارم تو سرنوشت

شایدم روزی بیاد تا من و تو

بمونیم کنار هم تا همیشه

می مونم منتظر روزی که تو

برسی به قلب درد سرنوشت